• Lara

Bevallingsverhaal Jolien

De lente is bijna in het land, en die eerste zonnestralen roepen niet alleen “lenteschoonmaak!” (en “containerpark!”), maar kondigen ook de geboorte van nieuwe dingen aan. Van nieuwe hoofdstukken. En dus, vanaf maart op mijn blog: een viermaandelijkse reeks “mama’s aan het woord”.


Hier bevraag ik ieder seizoen een topmama, met de meest uiteenlopende verhalen. “Mama’s aan het woord” wordt daarnaast vergezeld van foto’s van mijn hand. Want met cursus 2 in fotografie reeds achter de kiezen, wil ik daar ook af en toe iets mee doen!

Het allereerste verhaal uit deze reeks is er eentje die me nauw aan het hart ligt. Het bevallingsverhaal van mijn jeugdvriendin Jolien. Iedere keer als ik haar verhaal vertel, lopen de tranen over mijn wangen. Want niet elke bevalling is rozengeur en maneschijn, zoals mijn eigen twee bevallingen. Iedere keer ik haar verhaal vertel, krijg ik nog meer bewondering voor deze geweldig sterke vriendin van mij.


Joliens bevalling was namelijk niet minder dan pure horror en pijn. Ik vertel dit verhaal niet om mama’s-to-be bang te maken, maar wel omdat haar verhaal aantoont dat je ijzersterk uit gebeurtenissen kan komen die je zelf niet in de hand hebt. Met een hart bomvol liefde. Voor je kind, en voor jezelf. Jolien zweeft intussen terug/nog op haar roze wolk (of moet ik zeggen ‘blauwe’ - want ze beviel van een stevige zoon). En misschien zal haar bevallingsverhaal ooit wel een mooi plekje krijgen in haar hart.

Jolien vertelt:

“Ik was eigenlijk nooit graag zwanger. Ik had moeite met de veranderingen van mijn lichaam, sliep heel moeilijk, had zware rugklachten waardoor ik nooit lang kon zitten op een stoel/zetel en 's nachts stond ik wel 10 keer op om te gaan plassen. Zo had ik het me helemaal niet ingebeeld. Laat staan dat ik ook nog eens overtijd zou gaan. Mijn gynaecoloog had me namelijk aangeraden om iets vroeger te stoppen met werken omdat de baby waarschijnlijk sneller ging komen. Ik had 36 weken al 2cm opening en Nicolas was al goed ingedaald.


In week 38 was ik helemaal klaar met "zwanger zijn", dus ik speurde heel het internet af en deed alles zodat ik eindelijk ons zoontje in mijn handen zou kunnen houden. Elke dag wandelde ik 5 km, deed ik squads voor de tv, liet ik accupunctuur en drukpuntmassages uitvoeren, ik dronk liters tonic, en last but not least liet ik me ook strippen. Maar mijn kleine baby boy besliste nog steeds om te blijven zitten in moeders buik.

Op 6 november had ik een afspraak bij de gynaecoloog en smeekte ik dat ik zou worden ingeleid. Elke dag was me nu te veel en er was niks meer genieten aan. Uiteindelijk prikten we een datum en deze zou 2 dagen erna op 8 november plaatsvinden. De baby werd ook al een goeie 4 kilo geschat, dus ik vond het welletjes.


Die avond kon ik de slaap niet vatten en ben ik na veel rondwaggelen toch in slaap gevallen op de zetel. Midden in de nacht werd ik wakker door een gek gevoel, een soort "plop". Ik sprong recht en nog geen minuut later verloor ik een emmer (!) water. Gek genoeg had ik geen haast, ik was opgetogen: hij ging eindelijk komen. DE LANGVERWACHTE DAG!! Ik nam alle tijd van de wereld om te douchen, mij te maquilleren en om mijn haar te doen. Tot mijn weeën om de 3 minuten kwamen en mijn man Tom erop aandrong om eindelijk te vertrekken naar het ziekenhuis.


Om half 6 ’s ochtends kwamen we in het ziekenhuis aan. Tom dropte me aan de inkom zodat ik me kon inschrijven en hij de auto kon parkeren. Aan de balie verloor ik nogmaals massa's vruchtwater. Ik wist echt niet dat dit zoveel kon zijn. Neem het van mij aan: ik schaamde me dood. Eindelijk in het verloskwartier vertelde ze mij dat het nu niet meer zo lang ging duren. Tegen de middag zou ik mama zijn, want ik had op dat moment al 5 cm opening.


Alles verliep in eerste instantie vlot en even dacht ik er aan om geen epidurale te nemen. Tom drong aan en zei: "je moet nu niet ineens de held gaan uithangen", dus liet ik toch de anesthesist komen. Na het zetten van de spuit voelde ik de verdoving enkel aan 1 kant van mijn been. Aan de andere kant voelde ik nog alles. Het voelde niet goed, maar de anesthesist zei dat dit normaal was en dat ik gewoon maar moest bijpompen tot ik niks meer voelde. Tja, weet ik veel… dit was mijn eerste bevalling. Ik beet maar wat harder op mijn tanden.


Toen werd het middag en had ik 8 cm opening. Opeens viel alles stil. De weeën stopten gewoon. Ze gaven me wee-opwekkers, de ene na de andere. Drie uur lang probeerden ze mijn weeën terug op te wekken maar niks hielp. Gewoon NIKS, ze bleven uit. De pijn was verschrikkelijk omdat ik het allemaal aan 1 kant nog steeds voelde (doordat de epidurale niet goed werkte). Door al die wee-opwekkers is mijn lichaam op zeker moment in shock gegaan, en ik begon te schokken van de adrenaline.


Toen de verpleging aankwam met papieren om deze te ondertekenen, ontdekte ik dat ik niet kon lezen wat erop stond. De aanwezige vroedvrouw dacht dat ik verziend was, tot ik haar vertelde dat ik normaal goede ogen had en nu plots niets meer kon lezen. Bij het rondkijken in de kamer ontdekte ik dat ik zelfs de posters niet meer kon lezen. De paniek sloeg me om de oren.


Binnen de tien minuten waren de gynaecoloog (van wacht, niet mijn eigen), anesthesist én vroedvrouw in het verloskwartier met de melding dat de baby vast zat in mijn bekken en dat zijn hartslag aan het dalen was. Ze gingen een spoedkeizersnede uitvoeren. Alles ging enorm snel.


Ik werd naar het operatiekwartier gebracht, waar ze mijn armen vastbonden – ik kan het niet anders omschrijven. Ondertussen was er een nieuwe anesthesist van dienst. Deze zei dat er geen tijd meer was voor extra verdoving en dat ze gewoon mijn epidurale gingen bijpompen zodat ik niks meer zou voelen. Dit was gebruikelijk. Licht in paniek legde ik ook hem uit dat de epidurale verdoving al de hele tijd niet goed leek te werken. De anesthesist verzekerde me dat ik mij geen zorgen moest maken: “we spuiten echt genoeg bij, mevrouw”.


Iedereen stond klaar om de (spoed)keizersnede uit te voeren. De gynaecoloog (“ze” is heel onpersoonlijk) sneedt mijn buik letterlijk open. De pijn die ik voelde was onmenselijk. Ik schreeuwde hysterisch het hele ziekenhuis bijeen van de pijn. Ik riep dat ze moesten stoppen, dat dit veel te veel pijn deed. De anesthesist zei doodleuk: "mevrouw, u voelt gewoon alles maar het kan niet dat het pijn doet." En ze gingen gewoon verder.

Door de verschrikkelijke pijn raakte ik wederom in shock en gooide ik mijn benen van de operatietafel en trok ik één van mijn armen uit de beugels waarmee ze waren vastgebonden. Opnieuw riep ik dat ze moesten stoppen. Er ontstond volledige paniek in de operatiezaal. Mijn man werd dadelijk naar buiten gestuurd, en ik hoorde de vroedvrouw nog zeggen: "die is niet verdoofd want normaal kan je je benen niet bewegen." Van wat er daarna gebeurde, weet ik niets meer, want ik werd onmiddellijk onder volledige narcose gebracht.


Onze zoon werd met spoed op de wereld gezet, anders zou hij mee verdoofd raken. Mijn man kreeg hem in de handen gestopt, en er werd hem verteld dat hij zijn vrouw over een half uurtje opnieuw zou terug zien. Ze lieten hem wat in het ongewisse. Al die tijd heeft hij doodsangsten uitgestaan, voor zijn vrouw. Uiteindelijk werden we pas meer dan twee uur later herenigd.

Uren later werd ik compleet groggy wakker, en zag ik mijn man naast mijn bed zitten met onze zoon. “Leeft mijn zoon?” was het enige dat ik kon uitbrengen, waarop ik zag dat hij in de armen van Tom lag. Totaal uitgeput, en nog steeds in vreselijke pijn, viel ik terug in slaap.


Pas op dag drie kon ik mijn eigen zoon in mijn armen nemen, en dat was letterlijk het allermooiste moment in mijn leven. Onze zoon, onze bloedeigen prachtige zoon. Onze Nicolas, met zijn 52 cm en 3,740 kg.


Ik heb erover nagedacht om klacht in te dienen, maar heb het uiteindelijk niet gedaan. Het raakt me diep dat zowel de gynaecoloog als de anesthesist achteraf niet zijn langsgekomen om te kijken hoe het met ons ging. Dat niemand ons heeft uitgelegd wat er is misgelopen. De aanwezige vroedvrouwen bevestigden dat wat er in de operatiekamer is gebeurd, nooit had mogen gebeuren.


Zes weken na de geboorte van Nicolas moest ik op controle. Ik vroeg mijn eigen gynaecoloog hoe dit allemaal was kunnen gebeuren. Ze gaf toe dat er wat was misgelopen met de verdoving, maar dat het niet de schuld van de anesthesist was. Deze kon niet weten dat de epidurale niet of slecht bij mij werkte. We blijven met heel veel vraagtekens achter over hoe de geboorte van ons eerste kind op zulke vreselijke wijze heeft kunnen plaatsvinden.


En daar zeg ik het… Ons eerste kind. Komt er (ooit) een tweede? Een vraag die vele vriendinnen van mij nu (al!) stellen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het niet weet. De liefde die ik voel voor Nicolas is zo overweldigend fantastisch. Het is een gevoel waarvan ik nooit had gedacht dat het me zou overvallen. Maar nadenken over een tweede zwangerschap, en een tweede bevalling ligt gevoelig: ik zou sowieso opnieuw met keizersnede moeten bevallen, ditmaal met een andere verdoving, en stiekem ben ik hier doodsbang voor. Een antwoord op de vraag of ons gezin ooit nog uitgebreid zal worden, moet ik dus schuldig blijven.


Ik kan alleen zeggen dat, nu we zo’n vier maanden verder zijn, dat mijn horrorbevalling al een beetje vervaagd is. Toch wilde ik mijn verhaal graag neerschrijven, om nooit te vergeten hoeveel oerkracht en oneindige liefde het me gekost heeft om Nicolas op de wereld te zetten. Voorlopig kijk ik het allerliefst vooruit, en geniet ik van ieder moment met mijn zoon en mijn man.




2,371 keer bekeken1 reactie
  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White Pinterest Icon

© 2017 Lara By Lara