• Lara

Carrièreswitch

En dan ineens is het september. De maand waarin Philippa het eerste kleuterklasje instapt. De maand waarin ik het fulltime moederschap weer inruil voor werken.


Ik kwam aan het begin van het jaar thuis te zitten, toen ik zes maanden zwanger was van Romée, vanwege vroegtijdige weeën. In het begin was het zoeken, want waarmee zou ik me bezighouden, zeker toen ik nog moest rusten en platliggen om ons meisje nog zo lang mogelijk veilig in mijn buik te houden…


Uiteindelijk nam ik al mijn moederschapsverlof op. Want al snel vond ik mijn draai, al snel kon ik perfect goochelen met een peuter van bijna drie, én een pasgeborene die – thank god! – heel veel sliep. Negen maanden heb ik thuis gezeten, en negen maanden heeft alles gedraaid rond mijn gezin, mijn familie en – meer specifiek – rond mijn mama.

Picture by Marie Bouly

Die maanden zijn, tegen alle verwachtingen in, echt voorbij gevlogen en september kwam steeds dichterbij. Met mijn hoofd wilde ik dolgraag weer gaan werken, maar terzelfdertijd brak mijn hart als ik dacht aan die 9 to 5 achter een bureau. Want dat betekende: minder tijd voor onze dochters, voor mijn vriend, voor het huishouden, en vooral… minder tijd voor mijn mama.


Zoals jullie hebben kunnen lezen in mijn vorige blogpost, heeft mijn mama ALS, en haar gezondheid gaat er stilletjes op achteruit. De dagelijkse dingen gaan steeds minder gemakkelijk. Koken, wassen, strijken, boodschappen doen, autorijden,... het is allemaal niet meer vanzelfsprekend. Wanneer ik terug aan de slag zou gaan als klantenadviseur bij Belfius, dan zouden mijn bezoekjes aan mama én de hulp die ik haar de afgelopen maanden al bood, daaronder lijden.


Midden juli vroeg mijn mama plots of ik haar assistent (mantelzorger) zou willen worden. Mijn mama vroeg of ik haar, als haar assistent, zou willen helpen in de dagelijkse activiteiten en het huishouden. Helpen met de dingen die zij – jammer genoeg – zelf niet meer zo gemakkelijk kan. Niet alleen heeft ze hulp nodig voor de puur praktische en huiselijke zaken, maar ze heeft ook iemand nodig om haar te begeleiden naar de tandarts, naar de dokter, naar de kapper, …


Gezien mijn mama alleenstaande is, en ze minder en minder zelf zaken kan ondernemen, is één van de belangrijkste taken van een assistent dan ook om haar gezelschap te houden, samen te ontbijten, te luchen en te dineren. Ervoor te zorgen dat ze de voedingsmiddelen binnenkrijgt die ze nodig heeft om zo lang mogelijk te vechten tegen deze vreselijke ziekte.


Toen mijn mama deze vraag stelde, moest ik eigenlijk niet lang twijfelen. Mijn hele hart en hoofd schreeuwde dat ik dit moest doen. Het zou wél betekenen dat ik mijn carrière "on hold" moest zetten, en dat vond ik in eerste instantie wel een enge beslissing. Ik heb namelijk altijd dolgraag gewerkt, uitdagingen aangegaan, en deadlines gehaald. Het huishouden thuislaten en mij tussen 9 en 5 in de (malle)molen van het werkende leven begeven – heerlijk…


Mom turns 50 !

Toch zei ik JA, op haar vraag. Zodat ik er kan zijn voor mijn mama. Dat ik mijn oudste dochter zelf van school kan gaan halen, en we samen extra tijd hebben voor de kindjes, is alleen maar mooi meegenomen. Ik ben nooit een zorgend type geweest, eerder een chaotische wildebras die veel te veel praat. Maar in die chaoot schuilt ook iemand die zielsveel van haar mama houdt.


Mijn mama heeft altijd het beste voor ons gewild, en heeft ons gestimuleerd om onze dromen nooit op te geven. Dus kies ik er nu voor de volle 200% voor om er voor haar te zijn. Daarnaast ga ik volop verder bloggen, een fotografiecursus volgen, en mijn modellenwerk weer nieuw leven in blazen. Zo blijf ik naast mama en dochter ook nog mijn eigen projectjes hebben, want ook dat is broodnodig.



3,496 keer bekeken2 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven
  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White Pinterest Icon

© 2017 Lara By Lara