• Lara

Corona, kan je dan nu weggaan!


Terwijl het perfecte leventje op mijn Instagram feed door gaat tijdens deze afschuwelijke Corona tijden, speelt er hier ten huize van de VIVI's ook veel verdriet, onmacht en pijn. Voor mij is familie altijd het allerbelangrijkste geweest en nu dat dit virus beslist heeft ons land binnen te dringen en zoveel doden en zieken maakt, moeten wij verplicht in ons kot blijven. Moeten wij het contact met onze ouders beperken tot videocalls, brieven en sporadisch eens een raambezoekje. Als dat al niet erg genoeg is, speelt er hier ook nog een ander verhaal. Het verhaal van mijn lieve kwetsbare mama die in deze tijd ook nog eens gaat verhuizen. Ik neem de zorg van haar op mij en dat ging voor Corona heel goed, we waren een team, we gingen niets uit de weg en probeerden van elke dag het beste te maken. Doordat ik in de zorg werk, kan ik mijn meisjes naar school/crèche sturen. Toch krijg ik dit niet over mijn hart. De schrik dat ze daar worden blootgesteld aan anderen die misschien het virus dragen, is immens groot. Niet voor mijn kinderen, niet voor mezelf of mijn vriend, maar voor mijn mama. Ook al is misschien de kans klein, hij is er. En het lot heeft hier al eens toegeslagen en die vreselijke ziekte ALS in onze familie gebracht. Dit wil dus jammer genoeg zeggen dat het lot nog eens kan toeslaan. Dat we geen joker hebben om nu gespaard te blijven van alle vreselijke andere ziektes of ongevallen. Dus ik neem de beslissing om thuis te blijven met mijn kinderen en onze bubbel zo klein mogelijk te maken. Dus ik schipper tussen hen en mijn mama waar kan. Dat is verdomme moeilijk.


Gelukkig neemt mijn fantastische kleine broer heel veel op zich. Hij is mijn klein broertje die ik al bijna 30 jaar lang probeer te beschermen tegen alles. Nu kijk ik alleen maar op naar deze man. Iemand die de ziekte van mijn mama helemaal anders bekijkt en ervaart dan ik. Hij is de sterke van ons 2. Terwijl ik meerdere malen instort, blijft hij recht en zoekt oplossingen. Wat zou ik toch zonder hem...

Vorige week vond de verhuis van mijn mama plaats. Ze ging van haar vertrouwd appartement naar een fantastische service flat met een prachtig uitzicht. Dit lag al maanden vast en was helemaal gepland om samen te verhuizen met hulp van familie en vrienden. COVID 19 gooide roet in het eten. Onze kring werd klein, om geen risico's te nemen. Ik probeerde waar ik kon om dozen in te pakken, zorgde voor eten en lag vaak nachten wakker met een enorm groot schuldgevoel. Een schuldgevoel dat ik niet altijd bij mama kon zijn. De afgelopen weken waren verschrikkelijk zwaar. Het organisatorische is maar een aspect maar het meeste woog het op mijn sterke mama. Een vrouw die geen enkele strijd uit de weg gaat, iemand die kan vechten als een leeuwin, maar nu stilaan de moed verloor. Iemand die het gevecht niet kan winnen tegen deze rotziekte ALS. Terwijl de wereld door Corona precies stopt met draaien, gaat zij wel achteruit. Terwijl velen zich zorgen maken dat ze de grootouders niet mogen zien (inclusief mezelf), vecht zij een andere strijd. Maar als je sociaal contact bijna volledig wegvalt en je doodsangst hebt om besmet te geraken, wordt je wereld klein. Mijn mooie mama had het vaak moeilijk met werk te zien en niet te kunnen opstaan en zeggen: ik zal dat hier eens even onder handen nemen. Ze moest toezien hoe haar 2 kinderen soms een beetje wild haar glaswerk in tastten of ongeorganiseerd iets van de keuken samen stopte met iets van de living. Ze had schrik dat we het niet alleen gedaan kregen en voelde zich machteloos. De stress zorgde voor veel paniekaanvallen en dat zorgde er weer voor dat haar lichaam minder functioneerde, wat dan weer zorgde voor stress. De dag van de verhuis liep vlot en na harde labeur, zat ze in een mum van tijd in haar nieuwe flat. Nu komen er weken van veel rusten en herstellen aan.

We zijn nu week 6 en het valt mij heel zwaar. Zoals zovelen wil ik terug naar ons oude leven waar ik zonder zorgen bij ons mama kon binnenwandelen. Waar ik ze kon gaan halen en thuis in het zonnetje kon placeren met een koffietje. Zoals zovelen heb ik ook schrik voor de toekomst. Mijn mama heeft jammer genoeg niet alle tijd en de tijd die ze nu heeft is enorm kostbaar. Want wat als dit allemaal ooit achter de rug is; ik, mijn vriend, mijn broer en zijn vriendin en onze kinderen zullen dezelfde zijn, maar mijn mama zal minder kunnen. Het is niet eerlijk. Maar uiteindelijk is het enige wat we nu wensen om gezond te blijven, om dit virus ver van ons te kunnen houden.

Dus laat je niet blind staren op mijn picture perfecte feed. Ik strijd dagelijks mijn eigen battles. De ene dag al minder zwaar dan de andere. Ik wil dit graag met jullie delen omdat er uit onverwachte hoek enorm veel vraag is in deze periode naar mijn mama. De oprechte geïnteresseerdheid in jullie is groot en dat maakt dit netwerk enorm mooi. Ik ben jullie zo dankbaar dat jullie durven vragen naar hoe het met mijn mama gaat. Ook al weten jullie ergens dat het antwoord niet zo positief is. Maar het doet deugd om dit neer te schrijven, terwijl de tranen mijn zicht wat blurry maken, lucht dit ook op. Alsof ik het van me afschrijf.


13,481 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven
  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White Pinterest Icon

© 2017 Lara By Lara