• Lara

Dag 6 in UZ Leuven.

Ik begin mijn tel wat kwijt te geraken want ik zit hier precies om de haverklap. Mijn lichaam heeft in totaal 12 chemo’s gehad en daarna besloten om STOP te zeggen.


De inwendige bloeding die ik twee weken geleden had was nog een combo van bloedverdunners, chemo en zwangerschap. Nu hebben mijn bloedplaatjes het begeven. Een gezond persoon leeft op zo’n 115.000 bloedplaatjes, ik heb er op dit moment maar 15.000. Concreet betekent dat dat mijn bloed niet meer stolt. Daarom zijn ze extra voorzichtig bij inwendige bloedingen, bloedneuzen, kneuzingen, …


Vorige week woensdag was het zover en kreeg ik een bloedneus van een dik uur. Het bloed sijpelde eruit en ik was ten einde raad. De tranen rolden over mijn wangen en ik zag het alleen nog maar zwart in. Toen ze me de dag erna naar huis lieten gaan onder strikte voorwaarden was ik de gelukkigste vrouw/mama. Maar na 2 dagen thuis te zijn, trok mijn lichaam opnieuw aan de alarmbel. Deze keer met een heel ander probleem. Ik kreeg hevige pijn bij het slikken van zowel vast als vloeibaar voedsel. Harde steken deden hun intrede ter hoogte van de borst. Ze wilden hier in Leuven geen risico’s nemen want het kon altijd wijzen op een longembolie.


Hup, in een mum van tijd was mijn koffertje gemaakt en gingen we op zaterdagavond terug naar het bevallingskwartier. De steken werden heviger en de tranen rolden nog maar eens van pijn en machteloosheid over mijn wangen. Maar het ziekenhuis heeft zijn protocol en eens je binnenkomt op het bevallingskwartier, wat de klachten ook zijn, wordt de baby ALTIJD eerst gecontroleerd/gemonitord. Wat ergens een geruststelling is, maar nu was ik zo ongerust en had ik zoveel pijn, dat ik alleen kon denken: “wanneer stopt dit?!”.


Om 21u aangekomen, en om 23u werd pas mijn medicatie aangepast en alles in orde gemaakt om de nacht te blijven. Op de planning voor de dag nadien stond weer die verdomde MRI scan (ik moet dan 30-45 min stokstijf liggen in een houding die enorm veel pijn veroorzaakt). Deze keer niet om de tumor te checken, maar wel om te kijken of ik iets aan mijn gal en lever had. Ik zag namelijk een pak geler (huid en het wit van mijn oog) en ook dit zag er alarmerend uit.


De nacht die volgde was een aaneenschakeling van korte dutjes en veel pijn. De medicatie sloeg niet aan maar ‘ik moest het tijd geven’. Altijd die tijd geven en nooit krijgen. Altijd wachten, altijd pijn, altijd, altijd, altijd.


De dagen die volgden waren met ups and downs. We kwamen te weten dat mijn bloedplaatjes aan de lage kant bleven, er geen tumorweefsel in gal en lever te zien was maar dat enkel de infectiewaarden waren gestegen. Daarnaast blijkt mijn slokdarm ook aangetast waardoor vast voeding geen mogelijkheid meer zal zijn tot na de bevalling... Als onze zoon er is, volgen ze dit probleem verder op. Een hele boterham als je het mij vraagt en dat alleen maar omdat de chemo zowel de slechte als de goede cellen heeft bestreden.


Naar huis gaan zit er voorlopig niet in. Dat geeft me een geruststelling want hier voel ik me toch het meest veilig. Maar toch krijgen ze de pijn niet onder controle. Vandaag was misschien wel de ergste nacht/dag. Na een nacht wakker liggen met licht zeurende pijn, werd het ‘s morgens ondragelijk. Ik weet dat ik dit al vaak heb gezegd, maar deze pijn overtrof alle pijn. De druk van het gezwel én van de baby neemt toe waardoor de pijn ook verergerd. Zo erg dat ik niet weet waar te kruipen. Pijn die ik nog nooit heb gevoeld.


Oh, en ik probeer me sterk te houden. Maar uiteindelijk breek ik, in 1000 stukjes en blijf ik breken. Ik ween onophoudelijk, puf en roep de pijn weg. Vroedvrouw, verpleegster, arts, pijndokter, noem maar op. Ze kwamen allemaal langs vandaag, en moesten natuurlijk eerst allemaal mijn verhaal horen. Luisteren waar de pijn net zat en wat de beste bestrijding was. Alles moet goed bekeken worden omdat ze me niet de full dosis kunnen geven door dat dit ook een invloed heeft op de baby. Tegen half 8 ‘s morgens kreeg ik de eerste pijnscheuten en nu was het half 12. Ik kreeg een snel werkende hoge dosis pijnstilling en de pijn ebde weg. Ik viel als een blok in slaap en werd om het uur even groggy wakker, dronk iets en sliep lekker verder. Dit scenario bleef duren, zelfs tijdens sms’n, en bellen, val ik in slaap.


Ik hoop dat ik op jullie begrip kan rekenen en dus niet alle vragen en berichten kan beantwoorden. Dat ik enorm dankbaar ben voor alles wat jullie doen voor mij en alle lieve woorden en mooie spulletjes die jullie naar me opsturen. Dat ons huis nog vol ongeopende dozen ligt (omdat ik niet thuis ben), en ik dus niks kan fotograferen of jullie kan vermelden, hoe graag ik ook zou willen. Ik had vandaag niet eens de fut om mijn eigen familie in te lichten over de situatie aan de telefoon. Het zal sommige dagen beter gaan dan anderen. Het aantal posts of de momenten dat ik online ben heeft er niks mee te maken. Dus aub: neem me niks kwalijk. Ik vecht mijn zware strijd, elke dag opnieuw.


Ps. verder is er ook nog geen plan om de baby te laten komen doordat mijn lichaam te zwak is om te herstellen van een keizersnede en hoop ik vóor de bevalling mijn lieve meiden nog eens te zien. Want COVID gooit ook roet in ons leven... Maar als ik er klaar voor ben, en alles is goed, deel ik graag opnieuw verhalen met jullie.


Bedankt lieverds!



70,815 keer bekeken10 reacties
  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White Pinterest Icon

© 2017 Lara By Lara