• Lara

Het allerbeste, ieder moment, iedere dag


9 oktober 2020, een dag die voor ons altijd zwart zal zijn. Gitzwart.

Voor altijd de dag dat Steffen en ik horen dat ik niet meer te genezen ben. Het ergste verdict. Het verdict waar we ons volstrekt niet aan verwachtten.

Haal ik 6 maanden nog?”

Ik hoor de professor antwoorden dat ik dat nog ga halen, maar dat ik mijn kinderen nooit zal zien opgroeien. Ik verstijf en zie het verdriet in de ogen van mijn grootste liefde. Pijn die je niet wil zien in iemands ogen. Pijn die ik de afgelopen weken veel te veel zag.

We wandelen verslagen naar buiten. In shock. Veel vragen hebben we niet gesteld. De chemokuur die ik de afgelopen weken onderging heeft alles wel wat afgeremd, maar duidelijk onvoldoende. De uitzaaiingen in mijn buikholte zijn verkleind maar het grote gezwel blijft nagenoeg wat het is.

Ik krijg nog vier chemokuren want dat blijft ondanks alles het beste wapen voor mij. Daarna wordt de behandeling drie weken lang gestopt om dan op 32 weken op natuurlijke wijze te bevallen. Zodra ik hersteld ben van de bevalling, worden bestralingen en chemo opgestart.

De artsen zijn glashelder. Dit is een 100% oneerlijke strijd en er zijn geen overlevingskansen. Ik moet geen wonderen verwachten. Ik mag wel hopen op nieuwe studies of een mirakel.

Wat er daarna gebeurde, gebeurt in een roes. Een roes van veel tranen, paniek en verdriet. We rijden naar huis en ondanks deze Corona tijden, vult ons huis zich met mijn familie. Mijn mama, mijn papa, mijn plusmama, mijn broer, zijn vriendin en mijn schoonfamilie. Er wordt geweend en ook gelachen. Mijn lieve man stortte in, mijn beer, mijn held!

Ik troost hen daar en dan met de overtuiging die me eigen is:

“Ik heb altijd het mooiste leven geleid. Ik heb een geweldige jeugd gehad, en ben al een leven lang goed omringd. Op mijn 27ste mocht ik de man van mijn leven ontmoeten en ervaren dat het potverdikke zalig is om verliefd te worden. Ik word mantelzorger voor mijn mama en haal mijn hart op met bloggen en fotograferen. Steffen en ik fladderden samen door het leven en na 8 jaar blijven we stapel op elkaar. Meer nog, we krijgen drie kinderen – en daarmee gaat een van mijn grootste wensen in vervulling. Ik ben echt zielsgelukkig, dankzij hen. Dat geeft mij troost. Ik heb het allemaal mogen beleven. En bovenal : ik heb nergens spijt van.”

Ik troost hen.

Ik laat me troosten.

Terwijl we maar al te goed weten dat de realiteit niet zo eenvoudig is.

De realiteit is ronduit hard, en ze snijdt me meer dan eens de adem af.

Ik moet mijn meisjes vertellen dat hun mama niet meer te genezen is.

Ik moet hen voorbereiden, ik moet mijn gezin voorbereiden op het ergste.

En naast dat alles wil ik mijn leven nog leven. Ik wil, ik moet, ik zal genieten van elk moment dat ons gezin nog samen gegund is.

(…)

Drie weken na die desastreuze 9 oktober 2020, is de roes zeker niet volledig weggetrokken.

Drie weken later kan ik zeggen : het gaat.

Ik ben al vaak ingestort, maar evengoed heb ik ook al hard gelachen en plezier gemaakt.

Ik koester mijn bolle buik en ben dankbaar voor Steffen – elke dag opnieuw.

We plannen leuke dingen. Haalbare dingen, want vanaf nu zal die rolstoel niet meer weg te denken zijn. Idem voor de dagelijkse pijn.

Het weerhoudt me echter niet om te leven, te lachen, te genieten. Het weerhoudt me er niet van om kleine momenten na te jagen, en grote dromen te overdenken.

Ik grijp elke kans om er nog het allerbeste van te maken.

Want dat laatste, dat is wel mijn plan.

Ons plan.

PS. Ik wil jullie bedanken om er te zijn. Gelieve geen vragen te stellen, die leven hier al in overvloed.



143,400 keer bekeken18 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven
  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White Pinterest Icon

© 2017 Lara By Lara