• Lara

Mijn mama zit in een rolstoel.

Hey, ik ben Lara en mantelzorger van mijn mama! Mijn mama zit in een rolstoel en ze is nog steeds dezelfde persoon. 3 Jaar geleden kreeg mijn mama het verschrikkelijke nieuws te horen dat ze ALS heeft. We wisten toen niks van de ziekte, alleen dat ze achteruit ging. Dat er spieren van haar lichaam het gingen opgeven waardoor ze bepaalde handelingen niet kon doen. We wisten dat ze hieraan zou sterven. Maar we wisten niet wat de impact op ons leven ging zijn. Neem het van mij aan: het is verschrikkelijk. Het zet alles op zijn kop, doet je nachten wenen, schreeuwen en tieren. Het maakt soms een zonnige dag, heel bewolkt. Het is niet eerlijk. Ik wil dat het stopt, ik wil dat er iets bestaat waardoor mijn mama kan genezen. Maar dat is er jammer genoeg niet. Dus we gaan verder, we vechten en we zoeken elk klein sprankje hoop om ons daaraan vast te klampen. We negeren de ziekte maar jammer genoeg kan dat niet lang want dan krijg je weer een klap in je gezicht.


De buitenwereld weet niet veel over de ziekte. Sinds mijn mama in een rolstoel zit, weet de buitenwereld wel dat mijn mama iets niet kan.

Ze kijken, ze gapen, ze gaan zich raar gedragen. En daarom schrijf ik deze blog.


Deze blog is speciaal voor:

  • De man van middelbare leeftijd die het zo nodig vond om op een drukke zondagvoormiddag op de gehandicaptenparking te gaan staan omdat er nergens anders meer plaats is.

  • Dit is voor de opgetutte dame die hoofdschuddend en vol medeleven ons nastaart en luid genoeg tegen haar man zegt: ze is nog zo jong.

  • Dit is voor alle mama’s en papa’s die hun kinderen terechtwijzen als ze gapend naar de rolstoel kijken.

  • Dit is voor de jongere generatie die gewoon blijft zitten als ze iemand in een rolstoel zien sukkelen.

  • Dit is voor alle mensen die niet weten hoe ze moeten omgaan met iemand die in een rolstoel zit.

Ik was me er nooit bewust van tot op de dag dat mijn mama in een rolstoel belandde. Heel België is slecht aangepast voor mensen in een rolstoel. De stoepen zijn te hoog of te smal, kasseien vind je overal en zijn een hel voor je rug en je nek, putten in de grond, … noem maar op. Wij mama’s en papa’s kunnen dit al wat meer vatten want deze problemen hebben we ook met de buggy.


Overal bevinden zich trappen! Nooit heb ik me zo gestoord aan 2 trapjes om een restaurant binnen te gaan, deuren die je niet kan open zetten waardoor ze recht in je gezicht dichtvallen. De wc’s die zich in de kelderverdieping bevinden. Tafeltjes die te dicht op elkaar staan waardoor we er niet langs kunnen. Het is allemaal begrijpelijk. Maar maakt het buitenkomen met een rolstoel extra moeilijk. Alsof het al niet moeilijk genoeg is om met dat rotding te manoeuvreren, maken ze het parcours nog eens extra challenging.


Maar het ergste vind ik persoonlijk de andere mensen. Belgen staan er bekend om, om te gapen. Andere mensen aan te gapen. Een mening te vormen voor ze iemand gesproken hebben. Dat is allemaal wel ok. Maar lieve mensen, ipv te gapen. HELP!!! Hou de deur eens open. Als je een mama met 2 kinderen en een rolstoel ziet sukkelen om binnen te geraken in een restaurant. Hou de deur open! Bied je hulp aan! Neem wat zakken over! Zorg dat de doorgang vrij is. En stop aub met gapen!


Als je kleine kinderen nieuwsgierig dichterbij de rolstoel komen en rare vragen stellen, schaam je als mama/papa niet. Dat zijn kinderen! Ze zijn direct en willen gewoon weten waarom die persoon in een rolstoel zit. Willen waarschijnlijk in eerste instantie weten wat een rolstoel is. Doordat jullie als ouder je kind terechtwijzen of terugroepen, wordt er een kloof gecreëerd en voel je je anders. Alsof jullie schrik hebben. Dat maakt het nog erger dan gekke vragen van kinderen te beantwoorden.


Overal waar men komt, vind je gehandicaptenparkings. Deze zijn speciaal gemaakt voor mensen met een handicap, mensen in een rolstoel, mensen die het moeilijk hebben om ergens te geraken. Ze zijn breder gemaakt zodat de rolstoel ertussen kan en zo de persoon makkelijk uit de auto kan en geen andere auto’s zou beschadigen.

Kan je aub je auto daar NIET parkeren als je niet mindervalide bent. Er is geen enkel excuus om daar wel te gaan staan, geen enkel.

Zelfs oude lieve schattige omaatjes moeten daar niet gaan staan als ze geen kaart hebben. Die oude lieve schattige omaatjes stappen met hun kar een uur rond in de winkel. Als je dat kan, kan je ook wat verder op de parking gaan staan.


Dit geldt ook voor aangepaste toiletten. Hoe lang de rij ook is, ga niet op de aangepaste wc’s. Je zit niet in een rolstoel, je kan makkelijk staand wachten, doe dat dan ook. Het enige excuus om op zo’n wc te gaan is, als je kleintje moet ververst worden of je kleuter zijn pipi niet kan ophouden. ;)


Mensen zijn zelfs zo arrogant dat als je hen vriendelijk terecht wijst dat dit een plaats of een wc is speciaal voor mensen in een rolstoel, ze je de huid vol schelden, omdat je hen terechtwijst?! Waarom? Waar gaat dit naar toe?


Dit is het einde van mijn klaagzang. Dit is iets waar wij elke dag tegenaan botsen. Het is iets waar ik me nooit eerder van bewust was. Daarom wil ik dit delen, gewoon om soms eens 2 keer na te denken. Om misschien de wereld weer een stukje mooier te maken.


6,346 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven
  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White Pinterest Icon

© 2017 Lara By Lara