• Lara

Ode aan mijn vriend

Mijn vriend, de papa van onze twee dochters. Soms zet ik hem niet genoeg in de bloemetjes. Soms kan ik dagen aan een stuk alleen maar zagen over wat hij allemaal niét doet. Soms stoort het mij dat mannen met alles lijken weg te komen en heel soms word ik daar ook heel heel kwaad over.


Ja, hij kan geweldig koken, maar als hij kookt dan gebruikt hij ook elke pan die we in huis hebben. Met het gevolg dat ik achteraf alles kan opruimen. Als hij zijn voetbalkleren zélf wast, dan laat hij die heel de week in het wasmachine steken zodat ik het alsnog nog een keer moet doen. En zet je een doos met karton voor de deur omdat deze naar de kelder moet, dan loopt hij er dagen omheen. Tja, dat zijn mannen zeker? Uren kan ik er met mijn vriendinnen over zagen en klagen want het is overal wel iets.


Ik verbaas me er ook af en toe over dat wanneer de mannen op stap gaan, ze ook echt gewoon op stap gaan. Terwijl wij vrouwen eerst heel de planning hebben opgemaakt, eten gekookt en de pyjama's van de kinderen hebben klaargelegd, vertrekken de mannen gewoon lekker zonder zorgen. Hoe ze het doen? Geen idee. Een mannending zeker. Mijn vriend laat wel altijd weten waar hij is, wat hij aan het doen is, en wat de plannen nog zijn. Geen romantische zeemzoeterige berichtjes (dat stadium zijn we al gepasseerd), maar wel kleine updates die mij rust in mijn hoofd geven, en ervoor zorgen dat ik weet dat alles OK is.


November is de maand dat wij 6 jaar geleden holderdebolder verliefd werden op mekaar. Na een paar kapotte relaties was ik het vertrouwen een beetje kwijt in mannen, dus ik heb het hem in het begin van onze relatie serieus moeilijk gemaakt.  Al heb ik diep vanbinnen altijd geweten dat hij het is, en het altijd zal zijn.


Daarom wil ik vandaag van de daken schreeuwen hoe geweldig hij is, en wat hij wél allemaal doet. Want dat, dat zeg ik niet vaak genoeg. Mijn man is er echt eentje uit de duizend, alhoewel hij geen prater is en serieuze dingen liever eventjes ontwijkt. Hij is er wel altijd als ik mijn hart wil luchten. Als het me allemaal even (veel) te veel wordt. Als de kinderen me het heel moeilijk maken en ik ons huishouden niet aankan. Dan is hij er om het van mij over te nemen. Zonder het te vragen, zonder dat het opvalt, keer op keer.


Wanneer ik ontroostbaar ben omdat ik het zo verschrikkelijk oneerlijk vind dat mijn mama ziek is, en dat ze achteruit gaat. Dan luistert hij, pakt hij mij eens goed vast en dat doet hij elke keer. Ook als het 10x op een dag nodig is. Hij is echt mij rots!


Hij weet dat hij mij kan blij maken met een pikante omelet met kaas, hij stimuleert me om elke keer weer betere foto's te maken voor deze blog, en hij geeft me hiervoor alle ruimte. Ik sleep hem mee naar blogevents, playdates en fotoshoots, en hij doet het (bijna) altijd zonder morren. Hij moedigt me aan om te gaan zwemmen, om gezonder te eten, én om meer ME-time te nemen. Op de meest drukke en stomme momenten pakt hij mij vast en zegt hij dat hij van mij houdt.

Hij is de allerbeste papa voor onze kinderen. Hij is liefdevol, superzot en dol op zijn 2 meisjes. Mijn hart loopt over van liefde als ik hen samen "ijsjeskraam" zie spelen of wanneer ze een blokkentoren maken. Vergis je niet, dit gaat niet zoals Philippa het zou willen. Nee hoor, dit gaat zoals papa het wil: kleur bij kleur en mooi symmetrisch.

Ik mag mijn 2 handen kussen met zo'n man en ik weet dat het niet altijd even vanzelfsprekend is. Daarom deze blog, deze lofzang.

2,765 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven
  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White Pinterest Icon

© 2017 Lara By Lara