• Lara

Omdat we mekaar graag zien.

De feestdagen, ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Fan van een goed gin-tonicske onder de kerstboom, maar die kerstboom opzetten en versieren; helemaal niet mijn ding. Fan van een mooi cadeautje in- én uitpakken, maar de drukke winkelstraten trotseren; niets voor mij (liever online shoppen, haha!). Fan van een goedgevulde tafel met familie en vrienden, dampende schotels heerlijk eten voor onze neus, en lachen tot onze buik er pijn van doet; I love it. Want dáar draaien de feestdagen voor mij om: het vieren van en mét de mensen die je graag ziet. Vrienden en familie. Want dat, dat is het allerbelangrijkste.


Een gelukkig en gezond nieuwjaar, dat wensen we mekaar op 1 januari. Gezondheid laat zich helaas niet afdwingen, en daarom kan je best genieten van de momenten die je hebt, met de mensen die je graag ziet. Genieten, met de grote G. En als er genoten wordt, dan leg ik dat graag vast op de gevoelige plaat. Foto’s zijn altijd mijn passie geweest, en al heel jong stond ik dolgraag op elke foto. Later heb ik er mijn beroep van gemaakt, en nu passioneert het fotograferen me nog meer door mijn kinderen. Ik wil élk moment en élk gevoel vastleggen. Om er jaren later samen naar te kijken, om het gevoel terug te voelen dat je op dat moment had, en om heel hard te lachen met de mode van toen.


Natuurlijk zijn die picture perfect-kiekjes het mooist om op terug te kijken. Maar vóor het nieuwe jaar ingaat besloot ik om ook eens te genieten van de dingen zoals ze zijn. De kleine momentjes, de dagdagelijkse dingen. En omdat mijn vriend vaak zegt: “leg die camera nu eens aan de kant”, vroegen we Elisa van Frankie and Fish om ons gezin een dagje te volgen. In onze normale beslommeringen. Zo kon ik ten volle profiteren van het moment zelf, maar ook later nog eens met het hele gezin terugkijken op die zondagochtenden ‘bij ons thuis’ met een lach, een grap, een traan.


Doodzenuwachtig was ik. Gewoon naturel zijn op foto is voor mij echter iets heel nieuw. Maar juist omdat we de momenten willen vastleggen zoals ze zijn, gaf ik het een eerlijke kans. Gelukkig viel de stress voor het onbekende onmiddellijk weg toen Elisa onze huiskamer kwam binnen dartelen. Een fotografe die - zonder zich op te dringen – met de camera bijna onmerkbaar in de hand en de vinger constant op de knop de juiste beelden wist te schieten. Een goedlachse jongedame die zelfs onze achterdochtige, timide dochter (Philippa dus; Romée is altijd haar enthousiaste zelve) uit haar schulp wist te halen, waardoor daarbij ook de laatste zenuwen wegvielen.


Elke eerste zondag van de maand organiseren we een brunch met mijn mama, omdat dat samenzijn ons als gezin dichter bij mekaar brengt, iedere keer opnieuw.

Ik ben gezegend met twee ouders die mijn broer en mij dolgraag zien, en ondanks dat ze al meer dan 25 jaar gescheiden zijn, kunnen ze nog perfect door één deur. En daar ben ik fier op.  De tweede zondag van de maand staat steeds in teken van mijn fantastische lieve papa, en ongelofelijke opa voor onze dochters. Evenveel liefde op tafel, verdeeld onder twee weekends van de maand. Heerlijk toch! Wanneer ik over mijn papa spreek, dan vertel in over mijn rots. Over de man de door vuur gaat voor zijn kinderen, die vecht als een leeuw voor die twee (intussen al grote) oogappels van hem, en die met plezier op handen en knieën over de vloer kruipt om zijn kleindochters te entertainen. Mijn papa is een TOPpapa, een man uit de duizend. 


De mama-zondagen gaan er hectisch aan toe en wat minder georganiseerd dan de papa-zondagen. Last minute moet er nog heel wat geregeld, gekookt, en vaak moet ik de dag zelf ook nog veel opruimen en poetsen worden. Maar het is het iedere keer waard. Want gezellig samenkomen met familie is voor mij goud waard.


Elisa bewoog zich geruisloos om ons heen, om het tafereel vast te leggen. Het leven zoals het is. Omdat foto’s meer vertellen dan enkel de verhalen. Omdat foto’s alles nog échter maken. Omdat foto’s mijn passie zijn, van jongsaf. Ik schudde de “modellenmoves” van me af, en genóot. Met de mensen om me heen die ik het allerliefst zie in de hele wereld.

Geluk creëer je zelf, met zij die er echt toe doen. Gezondheid heb je niet in de hand, maar je kan wél genieten van elk groot én klein moment. Daarom vroeg ik Elisa om op die zondagochtend in december foto’s te maken van een ogenschijnlijk banale bijeenkomst. Omdat het nu nog kan, omdat we nu nog samen kunnen zijn, omdat we mekaar allemaal nog stevig kunnen vasthouden. Met een lach, een grap en een traan.


Deze week kreeg ik de beelden toegestuurd en met een klein bang hartje opende ik mijn mail. Ik had hoge verwachtingen, hele hoge. Vaak val je dan ook des te harder.

Bang wat mijn mama er van zou vinden, want met een foto word je soms geconfronteerd met dingen die we in het dagelijks leven niet zelf zien. Een foto zegt meer dan 1000 woorden. Daar waren ze dan, één voor één foto's zoals we zijn, foto's waarop je kan zien hoeveel liefde er in onze familie zit en stuk voor stuk prachtig. Mijn mama straalde bij het zien van al deze leuke beelden. Ze koos er dadelijk een heel deel die ze al wil ophangen.


Hier zijn de beelden; gewoon zoals we zijn, zoals ik ONS altijd wil en zal herinneren. Beelden van mijn kinderen, mijn vriend, mijn mama, mijn broer en schoonzus. En ... zeker voor herhaling vatbaar.













2,491 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven
  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White Pinterest Icon

© 2017 Lara By Lara