• Lara

Onze cocon.

Vandaag zijn we twee weken ver in de Corona-crisis. Fulltime thuis met telewerkende man en twee kinderen. We proberen de dag door te komen, in onze VIVI wereld. Just the four of us.

Eerlijk? Ik heb al verschillende bijna-zenuwinzinkingen achter de rug, maar we blijven positief. Althans, dat proberen we. Velen van jullie vroegen naar een schema om de dag in te delen. Routine zit er bij ons sowieso ingebakken, dus hebben we er geen gemaakt. Vakantie, weekend of school: de meisjes zijn altijd op hetzelfde moment wakker en gaan iedere dag rond hetzelfde uur slapen.

Waar we nu wel van genieten zijn de slow mornings: geen ochtendrush! Terwijl ik mijn koffie drink, eten de kids hun boterhammen of muesli met yoghurt. Daarna wordt er TV gekeken en gespeeld. Wij laten Philippa en Romée eigenlijk een beetje hun ding doen. Ze spelen enorm goed samen en schermtijd wordt hier afgebakend binnen schappelijke normen. Al is dat op regendagen net iets minder strikt. De oudste wordt ambetant van te lang televisiekijken of spelen op de iPad, dus beperken we het om erger achteraf te vermijden.

Wanneer ik merk dat ze hun beginnen te vervelen en te zeuren maak ik geregeld mannetjes uit fruitjes of een ‘nibbelbordje’ met veel lekkers (fruit, pijnboompitjes, popcorn, olijven of muesli). Vaak gaan we ook gewoon even buiten, in de tuin of een wandeling in de buurt. Nieuwe omgeving en ander speelgoed geeft hen weer hernieuwde krachten om verder te kunnen spelen.

Echte taken hebben onze kinderen niet, al moeten ze sowieso helpen met opruimen, de tafel dekken en moeten ze veel zelf doen als ze iets willen.

De quality time (hoe moeilijk ook af en toe, dat moet ik wel toegeven) die we nu hebben als gezin, wordt voor een groot stuk overschaduwd door onzekerheid en de stress dat ik mijn mama (die aan ALS lijdt; zie blogpost).

De dag vóor de lockdown van alle horeca was de laatste dag dat ik fulltime bij mijn mama werkte. Ik voelde de paniek toen al, maar durfde het nog niet goed uiten. Ik zorgde dat mama voldoende eten had en kookte de ganse dag vanalles lekkers bij haar in huis. Gezellig samen. Alsof iets in mij zei: "volg uw gevoel".

Een dag later werd mijn gevoel jammer genoeg bevestigd. Ik bracht voor de laatste keer in lange tijd Philippa naar school en Romée naar de crèche. Daarna vertrok ik naar de supermarkt. De harde realiteit was daar te zien. Mensen hamsterden alsof ze maanden moesten overleven. Ik zelf wou gewoon wat kopen om het weekend door te komen, maar vond geen vers fruit of groenten meer. Ook de schappen met melk en brood waren leeg.

Ik kwam wenend buiten en voelde me verdrietig omdat onze medemens zo egoïstisch is. Wij namen alles onmiddellijk heel serieus en begonnen ons leven in onze cocon, alleen met ons viertjes. De schrik is enorm groot. Ik ben écht bang. Bang voor wat er nog gaat komen, maar vooral bang om zelf besmet te geraken. Niet voor mezelf, want ik ben waarschijnlijk sterk genoeg om hieruit te komen. Ik ben wel bang om besmet te geraken en dit door te geven aan mijn lieve mama.

Mijn mama die tot de risicogroep behoort, en waarvoor deze besmetting wel fataal zou kunnen zijn. Uit angst vermeed ik eerst alle contact met haar en nam mijn broer alle zorg op zich. Maar hij moet steeds van Leuven komen, dus dat bleek niet haalbaar op lange termijn. Met extra voorzorgen (constant handen wassen, desinfecterende gel, handschoenen en mondmasker dragen) zorg ik nu voor mijn mama afwisselend met mijn broer maar ik blijf nooit lang en doe enkel het hoognodige.

Daarnaast blijven wij thuis en vermijden we elk contact met de buitenwereld. Gisteren brak mijn hart even toen ik tegen onze buren moest zeggen dat onze kinderen, die altijd samenspelen en waarvan onze tuinen met een poortje bereikbaar zijn, niet meer met mekaar mochten spelen. Ik trok een lijn voor het poortje zodat Philippa heel goed weet hoe ver ze mag komen. Het is zó onrealistisch en voelt zo fout aan. Maar wat zijn een paar weken in een mensenleven?

Voorlopig houden wij ons dus bezig, in huis en buitenshuis. De eerst 2 weken samen hebben we overleefd – met de nodige drama, de onverwachte huilbuien (van onmacht) en de verwachte crisissen. Lieve mama’s, wij kunnen dit! Samen zorgen we dat de curve afvlakt en mogen we hopen dat dit virus snel onze contreien zal verlaten.

Leuke activiteiten die hier altijd werken om de kinderen enthousiast mee te laten doen:

- samen knutselen en tekenen

- koekjes bakken

- buiten spelen (glijbaan en zandbak)

- wandelingen maken (4 a 5 km is ideaal met 2 kids)

- verkleden

- kampen bouwen

- zoutdeeg koekjes maken

- raamtekeningen maken

- stoepkrijt

- parcour maken waar ze op en rond moeten kruipen

- boekjes lezen


Zie meer op instagram onder de hashtag: #blijfinuwkotentertainuwkind, hier vind je nog meer inspiratie van alle andere mama's en papa's in hetzelfde schuitje.

4,131 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven
  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White Pinterest Icon

© 2017 Lara By Lara