• Lara

Wat jullie willen weten!


We zijn intussen bijna vier maanden na het uitspreken van de diagnose ‘baarmoederhalskanker’. Ik besloot jullie mee te nemen in dit verhaal omdat dat gevoelsmatig de enige mogelijkheid was. Fysiek bleek het gaandeweg ook de enige optie, want ‘doen alsof er niets aan de hand was’ had nooit gewerkt. Verdwijnen van de aardbol (of de Instagramwereld) had gekunnen, maar ik koos ervoor om mijn ziekenhuisperikelen met jullie te delen omdat het een uitlaatklep was op dagen dat het niet ging, en op dagen dat ik wél wilde juichen. Er stroomden massaal veel vragen mijn inbox binnen, en ik heb de energie niet om op iedere vraag een gepast antwoord te formuleren. Het leek me een goed idee om een Q & A te doen (ook hier weer: massaal veel vragen; lief dat jullie zo meeleven!). Ik koos de meest voorkomende vragen uit om op te antwoorden en negeerde een aantal vragen die me deden fronsen. Misschien is het hier en nu ook nog eens de plek om jullie te vragen geen rampscenario’s of soortgelijke kankerverhalen (en mogelijke not so happy endings) met me te delen. Op dit moment word ik daar niet beter van. Ik bundelde een reeks vragen, opdat jullie weten hoe het met me gaat. Omdat ik blij ben dat jullie er zijn - van ver, maar eigenlijk ook heel dichtbij. Here we go...


Kunnen ze de tumor operatief verwijderen?

Nee, in het begin van mijn diagnose is hier even sprake van geweest. Maar op de laatste scan was te zien dat mijn gezwel te groot was geworden om veilig te kunnen verwijderen. Het gezwel zit te hard tegen mijn bot en verwikkeld in mijn spieren, aders, zenuwen, ... Deze verwijderen zou de complicaties veel te groot maken.


Hoe gaat het met de pijn?

De acute stekende pijn van voor de bevalling is weg. Sinds Gabriel op de wereld is gekomen, hebben ze de pijnstilling beter onder controle gekregen. Jammer genoeg nog steeds niet helemaal weg. Dwz dat ik altijd pijn heb, bij bewegingen. Ik lig ook altijd in bed, kan met moeite opstaan, heb de rolstoel nodig voor verplaatsing en mijn linkerbeen heeft al zijn kracht verloren door weken stil te zitten waardoor deze ook niet meer volledig strekt.


Ik leef dus op een hoge dosis pijnstillers elke dag. Ook enkele waarvan ik heel groggy word. Dus moesten jullie een gek berichtje van mij krijgen, niet verschieten, het kan allemaal.


Bestaat er een mini kans dat je geneest?

Er bestaat misschien een 1% kans dat ik genees, als je er dan toch een cijfer wil op plakken. Dit zou enkel zijn moest er iets nieuw op de markt gebracht worden. En we kunnen ook hopen op een mirakel. Want mirakels bestaan!!!

Als de behandeling goed aanslaat, zou het gezwel kunnen stabiliseren en kan ik hiermee misschien enkele jaren langer mee leven.


Hoe ziet de behandeling er nu uit?

Momenteel heb ik elke weekdag bestralingen en 1x per week chemo.


Waarom is dit niet eerder ontdekt?

De kankercel heeft zich gevestigd in mijn baarmoederhals maar microscopisch klein. Al de uitstrijkjes die ik om de 6 maandelijks liet nemen, hebben hierover gezien. Ik heb dus brute pech gehad dat dit kankergezwel zich heeft uitgeweden naar een klier en zich zo ontwikkeld heeft tot een grote tumor. Dus dames, wees verstandelijk en als je niet meer kan herinneren wanneer je laatste uitstrijkje is genomen dan maak je best nu een afspraak.


Krijg je hulp van een psycholoog?

Ja vanaf het begin van mijn diagnose werden we begeleid door een psycholoog. Dit is zelf te beslissen. Ik maak er wel gebruik van, al is het maar om mijn hart eens te luchten en dat uurtje niet alleen te zijn.


Hoe gaat het met Gabriel?

Dat klein mannetje doet het heel goed. Goede start gehad want hij begon dadelijk al te wenen. De beademing mocht er ook vrij snel af. Nu sukkelt hij wat met de juiste voeding en geeft hij beetje terug.


Vanwaar komt de naam viviboy?

Toen mijn man en ik nog niet samen waren, noemde ik hem VIVI. Een afkorting van zijn achternaam Verniers. Dit is altijd zo blijven hangen en eens de meisjes geboren waren, werden dat de vivi girls. En nu hebben we dan een kers op de taart gekregen; ons viviboyke.


Hebben de meisjes hun broertje al mogen zien?

Nee, door de strenge Corona maatregelingen mogen onze meisjes niet in het ziekenhuis komen. Dat ze hun broertje niet mogen zien vinden ze niet zo erg. Ik had hen voor de geboorte heel goed voorbereid dat Gabriel te vroeg ging geboren worden en daardoor weken in het ziekenhuis moest verblijven. Maar ik had niet verwacht dat mij hetzelfde zou overkomen en hun dus niet voorbereid of gewaarschuwd. Dat ze mama niet mogen zien en dat dit nu al zo lang is, is niet OK. En maakt de meiden echt verdrietig. Vooral Philippa.


Hoe gaat het met je man?

Dit is een vraag die ik niet eens zelf aan hem moet stellen. Hoe groot, sterk en stoer hij ook is, zo bang, verdrietig en alleen voelt hij zich. De machteloosheid is groot. Hij moet ook alles dragen en dan bedoel ik ook alles. Doordat ik veel pijn heb, functioneer ik niet hetzelfde, vergeet veel,... Daarnaast komt de hele zorg van de meisjes nog op hem en het huishouden. Ook in het ziekenhuis moet hij zich dan nog in 2 splitsen want niet alleen ik heb hem kei hard nodig. De kleine Gabriel vraagt ook nog dagelijks de nodige aandacht op.


Eerlijk, ben je bang? Bang voor wat erna komt?

Dit zijn gedachtes die ik zelden toelaat. Uit schrik niet meer te stoppen met wenen of niet meer uit mijn bed willen of ... Die dagen zijn er zeker. De meeste dagen probeer ik gewoon te kijken wat die dag op de planning staat, niet verder, zonder verwachtingen en er toch het beste van te maken. Vandaag was dat lang FaceTime'n met de meisjes, gisteren was het een cadeautje opendoen met veel te veel glitter en lekkers, maandag tekeningen ontvangen van de meisjes en zondag de fotoshoot die uitzonderlijk mocht plaatsvinden in het ziekenhuis van ons pril gezin.


Hoe voel je je?

Moeilijk om op te antwoorden vind ik. Ik ben niet meer mezelf. Dat vind ik het ergste aan heel deze ziekte. Ik ben mezelf kwijtgeraakt en weet niet of ik ze nog zal terugvinden. De constant aanwezige pijn zorgt er vaker voor dat ik sneller boos ben of rapper een ruzie zoek met de mensen die ik het liefst heb. Oh wat mis ik de oude Lara.




37,914 keer bekeken11 reacties
  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White Pinterest Icon

© 2017 Lara By Lara